استراتژیست‌ها و مدار توسعه‌ نیافتگی آموزش‌ و ‌پرورش

0
۲۱۲ بازدید

استراتژیست‌ها و مدار توسعه‌ نیافتگی آموزش‌ و ‌پرورش

کمبود نیروهای استراتژیک در جایگاه سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری، از نارسایی‌ها و مسایل حیاتی نظام آموزشی کشور است. این نارسایی‌ها‌ به دلایل مختلف از جمله بدفهمی و کج‌فهمی در تفاوت میان نیروهای استرتژیک با دیگر نیروها از جمله کارشناس و حتی متخصص موضوعی، به خوبی در فرایند توسعه کشور درک نشده است.

متاسفانه در حال حاضر به غلط، مدیران ارشد و عالی را که اغلب با رابطه و نفوذ سیاسی به کرسی قدرت تکیه زده‌اند را همان مدیران استراتژیک می‌پندارند.

این در حالی است که مدیریت استراتژیک قبل از آن که یک جایگاه باشد،

یک مفهوم، اندیشه و یک اراده و عزم شجاعانه و خودباورانه است،

که باید در نگرش و رفتار مدیران عالی نهادینه شده باشد.

به نظر می‌رسد بخش عمده‌ای از دلایل اجرایی نشدن سند تحول یا عدم برون رفت آموزش ‌و پرورش از کوچک‌انگاری‌ها، به همین نارسایی(کمبود نیروهای استراتژیک و مردان تحول) بر می‌گردد.

اولین قدم در فائق آمدن بر این مسئله، پذیرش و باور عمیق به “نارسایی و کمبود در حوزه مدیریت و مدیران راهبردی و استراتژیک” است.

شجاعانه قبول کنیم که دستگاه عریض و طویل آموزش‌و‌پرورش به رغم خدماتی که عرضه کرده است

از ناحیه کمبود نیروی انسانی استراتژیک متخصص و باصلاحیت در ستاد رنج می‌برد.

این اشکال و نارسایی را بپذیریم و آن را به گردن دیگری نیندازیم.

قدم دوم، بررسی و ارزیابی موشکافانه، دقیق و صادقانه از دلایل “نارسایی و کمبود نیروهای استراتژیک درمدار توسعه‌نیافتگی” آموزش‌و‌پرورش است.

پیمودن درست این فرایند، کمک می‌کند تا به “تشخیص درست” دست یابیم.

زیرا بسیاری از ناکامی‌ها به رغم کار و تلاش زیاد، به عدم تجزیه‌وتحلیل و تشخیص درست مسائل و مشکلات آموزش‌وپرورش باز می‌گردد.

بی توجهی به آن، افتادن در دامی است که اکنون افتاده‌ایم و آن چیزی نیست جز دام انجام درست کار نادرست.

سومین قدم، “تغییر ساختار و سازمان آموزش‌و‌پرورش” برای کاستن از این نارسایی است.

در حال حاضر ساختار آموزش‌ و ‌پرورش مبتنی بر شرایط قبل از سند تحول بنیادین است.

به عبارتی بار کامیون بر گُرده وانت است.

مدار توسعه‌نیافتگی آموزش‌وپرورش اصلاح نخواهد شد،

مگر این که تغییر و تحولات سازمانی اثربخش، اتفاق بیفتد.

و آن یعنی تغییر در هویت و شخصیت سازمان به طوری که ماهیت و رفتار سازمان و مدیران عالی آن را متحول سازد.

 

نخستین اقدام در شروع این تغییر، “تربیت استراتژیست‌ها” است.

 

آموزش ‌و پرورش یک بنگاه اقتصادی یا یک حزب و تشکل سیاسی و یک شرکت سهامی نیست

که در دستان چند نفر بلغزد یا میدان تاخت‌ و ‌تاز نوکیسه‌ها شود.

بلکه یک فرایند طولانی و کلان اجتماعی است که توسعه پایدار و پیشرفت‌های تکنولوژیکی و فنی جامعه، مدیون کارایی و اثربخشی آن است.

مادامی که مدیران ارشد دارای وسعت بینش نبوده و از نیروهای دم ‌دستی، سفارشی و کوتوله استفاده می‌کنند،

یقین بدانیم فرصت و نعمت بهره‌گیری از طیف وسیعی از منابع انسانی متخصص و کارآمد از دست خواهد رفت.

یادمان باشد، نهنگ را در اقیانوس صید می‌کنند نه در جوی آب!

منبع: کانال شوق تغییر
✍?دکترحیدر تورانی

دیدگاه خود را بنویسید

avatar
  Subscribe  
اطلاع از